ลิงกัง
ลักษณะทั่วไป
ลิงกังเป็นลิงที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่มประเภท Macaca มีรูปร่างอ้วนสั้น แตกต่างจากลิงชนิดอื่นตรงที่มีหางสั้น (สั้นกว่าครึ่งหนึ่งของความยาวหัวรวมลำตัว) ซึ่งสามารถกระดกโค้งขึ้นบนหลังได้ แต่ขณะพักผ่อนมักจะห้อยหางลง
ลำตัวมีขนสั้นปกคลุมสีเทาหรือสีน้ำตาล หน้าค่อนข้างยาว ขนบนหัวสั้นสีเทาหรือน้ำตาลและขึ้นวนเป็นก้นหอย ขนบริเวณแก้มและขมับจะขึ้นชี้ไปทางด้านหลังและเฉียงขึ้นเล็กน้อย ส่วนขนใต้ท้องจะมีสีจางจนเกือบขาว หางค่อนข้างสั้นเรียวแหลมคล้ายหางหมู ทั้งนี้ ตัวเมียจะมีขนาดเล็กกว่าและมีขนปรกหน้าผากน้อยกว่าตัวผู้
ถิ่นอาศัยและการกระจายพันธุ์
พบแพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่รัฐอัสสัมของประเทศอินเดีย, เมียนมา, ไทย, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา และเกาะบอร์เนียว สำหรับในประเทศไทย ลิงกังสามารถพบได้ในบางพื้นที่ของภาคกลาง ภาคเหนือ และภาคตะวันตก
พฤติกรรมและการสืบพันธุ์
ลิงกังเป็นสัตว์สังคมที่อยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มใหญ่ โดยมีตัวผู้เป็นจ่าฝูงและมีการแบ่งลำดับชั้นการปกครองอย่างชัดเจน ในธรรมชาติ ลิงชั้นสูงจะมีสิทธิ์หากินภายในกลุ่มและได้รับอำนาจในการเลือกกินอาหารก่อน ในขณะที่ลิงชั้นต่ำกว่าต้องออกหากินห่างออกไป ตัวผู้จะจับคู่กับตัวเมียได้หลายตัว และยอมรับเฉพาะตัวเมียแปลกหน้าเข้าฝูงโดยจะขับไล่ตัวผู้ตัวอื่นออกไป
พวกมันมักอาศัยอยู่ตามป่าดิบบริเวณเชิงเขา ชอบย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆ และชอบลงมาอยู่บนพื้นดินมากกว่าบนต้นไม้ แต่จะขึ้นไปนอนบนต้นไม้ในเวลานาน มักส่งเสียงร้องรับส่งกันทั้งฝูง เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3–4 ปี ตั้งท้องนานประมาณ 5–7 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว และมีอายุยืนราว 25 ปี โดยฝูงของลิงกังมักมีขนาดเล็กกว่าลิงชนิดอื่น คือมีสมาชิกไม่เกิน 40–45 ตัว